Dinsdag na de 4e zondag van Pasen

In die dagen trokken zij
die vanwege de vervolging verspreid waren,
verder tot Fenícië, Cyprus en Antiochíë toe,
terwijl zij het woord alleen maar aan de Joden predikten.
Maar er waren onder hen mannen uit Cyprus en Cyréne,
die na hun aankomst te Antiochíë zich ook tot de Grieken richtten
en hun de Heer Jezus verkondigden.
De hand des Heren was met hen
zodat een groot aantal het geloof aannam
en zich tot de Heer bekeerde.
Het gerucht over hun optreden
kwam ook de kerk van Jeruzalem ter ore
en men vaardigde Barnabas af naar Antiochíë.
Toen deze daar aankwam en Gods genade zag
verheugde hij zich
en wekte allen op met hart en ziel de Heer trouw te blijven.
Hij was een goed man,
vol van de heilige Geest en geloof.
Veel mensen werden voor de Heer gewonnen.
Daarop vertrok hij naar Tarsus
om Saulus te gaan zoeken.
Toen hij hem gevonden had
bracht hij hem naar Antiochíë.
Een vol jaar namen zij deel aan de bijeenkomsten in die gemeente
en gaven onderricht aan een grote menigte.
Het was in Antiochíë
dat de leerlingen voor het eerst christenen werden genoemd.

In die tijd
werd te Jeruzalem het feest van de tempelwijding gevierd.
Het was winter
en Jezus hield zich op in de tempel, in de Zuilengang van Salomo.
De Joden kwamen in een kring om Hem heen staan
en zeiden tot Hem:
“Hoelang houdt Gij ons nog in spanning?
Als Gij de Messias zijt
zeg het ons dan ronduit.”
Jezus gaf hun ten antwoord:
“Ik heb het u gezegd
maar gij gelooft het niet.
De werken die Ik in naam van mijn Vader doe,
zij leggen getuigenis over Mij af.
Maar gij gelooft niet,
omdat gij niet tot mijn schapen behoort.
Mijn schapen luisteren naar mijn stem
en Ik ken ze
en zij volgen Mij.
Ik geef hun eeuwig leven;
zij zullen in eeuwigheid niet verloren gaan
en niemand zal ze van Mij wegroven.
Mijn Vader immers die ze Mij gegeven heeft
is groter dan allen;
en niemand kan iets uit de hand van mijn Vader roven.
Ik en de Vader, Wij zijn één.”