Hoofdstuk 12 Judas neemt wraak [1] Na het sluiten van dit verdrag keerde Lysias naar de koning terug en legden de Judeeërs zich weer toe op de landbouw. [2] Maar van de legeraanvoerders, die in dat gebied hun standplaats hadden, gunden Timoteüs en Apollonius, de zoon van Genneüs, Hiëronymus, Demofon en vooral Nikanor, de bevelhebber van de huurtroepen uit Cyprus, de Judeeërs geen rust. [3] De inwoners van Joppe begingen de volgende schurkenstreek. Ze nodigden de Judeeërs die in Joppe woonden uit om met vrouw en kinderen aan boord te gaan van enkele gereedliggende boten. Omdat ze ogenschijnlijk geen kwaad in het schild voerden, [4] maar uitvoering gaven aan een besluit dat door de gehele bevolking van de stad genomen was, namen de Joden, die niets liever wilden dan vrede en geen argwaan koesterden, de uitnodiging aan. Toen ze in volle zee waren verdronken ongeveer tweehonderd Judeeërs. [5] Toen Judas hoorde hoe wreed men zijn volksgenoten behandeld had, stelde hij zijn mannen ervan in kennis. [6] Hij riep God, de rechtvaardige rechter, aan en rukte tegen de moordenaars van zijn broeders op. Hij stak ’s nachts de haven in brand, gaf de schepen prijs aan de vlammen en doodde iedereen die er zijn toevlucht had gezocht. [7] Omdat de stad zelf ommuurd was, blies hij de aftocht, met het plan om terug te komen en heel de bevolking van Joppe uit te roeien. [8] Op het bericht dat ook de inwoners van Jamnia iets dergelijks wilden doen met de Judeeërs in hun stad, [9] deed Judas ook op Jamnia een nachtelijke overval en stak hij de haven met de vloot in brand; de vuurgloed was tot in Jeruzalem, dus op een afstand van tweehonderdveertig stadiën, te zien.
Hoofdstuk 12 Veldtochten van Judas [1] Zodra bovengenoemde verdragen gesloten waren, ging Lysias terug naar de koning en legden de Joden zich weer toe op het bebouwen van hun akkers. [2] Maar enkele plaatselijke bevelhebbers, te weten Timoteüs en Apollonius, de zoon van Genneüs, Hiëronymus en Demofon, en vooral Nikanor, de bevelhebber van de Cyprioten, gunden hun geen rust en bleven hen lastigvallen. [3] De inwoners van Joppe begingen de volgende goddeloze wandaad: ze verzochten de Joden die in hun stad woonden om zich met hun vrouwen en kinderen in te schepen in een aantal voor dat doel gereedliggende vaartuigen. Ze lieten daarbij niets van hun vijandige gezindheid blijken, [4] maar zeiden alleen dat het een besluit van het stadsbestuur betrof. De Joden, die graag in vrede wilden leven, voldeden nietsvermoedend aan dit verzoek. Maar eenmaal op open zee gekomen werden de schepen, met niet minder dan tweehonderd Joden aan boord, tot zinken gebracht. [5] Judas hoorde over deze wreedheid en bracht zijn mannen op de hoogte van wat er gebeurd was. [6] Nadat hij God, de rechtvaardige rechter, had aangeroepen, trok hij op tegen degenen die zijn volksgenoten vermoord hadden. Hij stichtte bij nacht brand in de haven en liet alle schepen in vlammen opgaan, en iedereen die er zijn toevlucht had gezocht werd gedood. [7] Omdat de poorten van de stad zelf gesloten waren, trok hij zich terug met de bedoeling later ook de rest van de bevolking van Joppe uit te roeien. [8] Toen hij vernam dat de inwoners van Jamnia soortgelijke plannen beraamden tegen de in hun stad wonende Joden, [9] overviel hij ook daar ’s nachts de haven en stak de vloot in brand. Tot in het tweehonderdveertig stadie verder gelegen Jeruzalem was de gloed van de vlammen te zien.
De Katholieke Bijbelstichting (KBS) zet zich in voor de verspreiding van de Bijbel in het Nederlands taalgebied, en voor de bevordering van de liefde voor, omgang met en kennis van de Bijbel als geloofs- en cultuurboek.
De KBS realiseert haar doelstelling ondermeer door de instandhouding van deze bijbelwebsite. Zonder uw steun kan de KBS deze dienstverlening en andere projecten niet verwezenlijken. Uw gift, hoe groot of klein ook, is dan ook zeer welkom.
