Donderdag in week 2 door het jaar

Toen David in die dagen
terugkeerde van zijn overwinning op de Filistijn,
trokken de vrouwen uit alle steden van Israël
koning Saul zingend en dansend tegemoet,
met tamboerijnen, vreugdeliederen en triangels.
De dansende vrouwen hieven een beurtzang aan en zongen:
“Bij duizenden sloeg Saul ze neer,
maar David bij tienduizenden!”
Saul was zeer ontstemd
en ergerde zich hevig aan die woorden; hij zei:
“Aan David geven zij tienduizenden, aan mij duizenden;
alleen het koningschap ontbreekt hem nog maar!”
Vanaf dat ogenblik bekeek Saul David met afgunst.
Hij deelde zijn zoon Jonatan en al zijn hovelingen mee
dat hij David wilde doden.
Daarop liet Jonatan weten
aan David, die hem bijzonder genegen was:
“Mijn vader Saul wil je doden.
Wees morgenochtend op je hoede;
zoek een schuilplaats en houd je verborgen.
Ik ga dan de stad uit
en kom met mijn vader in jouw nabijheid staan.
Dan spreek ik met mijn vader over jou
en wat ik te horen krijg laat ik je weten.”
Jonatan pleitte dus voor David bij zijn vader Saul
en zei tot hem:
“Laat de koning zich niet vergrijpen aan zijn dienaar David.
Hij heeft niets tegen u misdaan.
Integendeel, wat hij gedaan heeft
is u zeer voordelig geweest.
Hij heeft zijn leven op het spel gezet;
hij heeft de Filistijnen verslagen
en de HEER heeft Israël een grote overwinning geschonken.
Gij hebt het gezien en u erover verheugd.
Waarom zoudt u zich dan vergrijpen
aan onschuldig bloed en David zonder enige reden doden?”
Saul luisterde naar Jonatan en zwoer:
“Zowaar de HEER leeft, David wordt niet gedood!”
Toen riep Jonatan David
en vertelde hem alles wat er gezegd was.
Hij bracht David bij Saul
en David diende Saul opnieuw zoals voorheen.

In die tijd trok Jezus met zijn leerlingen weg
in de richting van het meer,
maar een grote volksmenigte uit Galilea ging Hem achterna.
Er kwamen ook vele mensen uit Judea, Jeruzalem, Iduméa,
uit het Overjordaanse,
en uit de streek rond Tyrus en Sidon tot Hem,
omdat ze hoorden wat Hij allemaal deed.
Hij droeg zijn leerlingen op
te zorgen dat er een bootje voor Hem bij de hand was,
als voorzorg tegen het opdringen van de menigte.
Want Hij had er velen genezen,
met het gevolg dat allen die aan kwalen leden
op Hem aandrongen om Hem aan te raken.
Zelfs de onreine geesten vielen
als zij Hem zagen,
voor Hem neer en schreeuwden:
“Gij zijt de Zoon van God.”
Maar Hij verbood hun nadrukkelijk Hem bekend te maken.