De geschiedenis van het noordelijke koninkrijk Israël begint met koning Jerobeam I. Zijn verhaal, en dat van de andere vorsten in de boeken 1 en 2 Koningen, volgt een vast schema. Dit bestaat uit een inleidingsformule, een korte beschrijving en een slotformule. De inleiding geeft het jaar van de troonsbestijging, soms ook de ouderdom, de duur van de regering, de naam, en soms de afkomst van de moeder, en ten slotte een beoordeling van de koning op godsdienstig gebied. Vooral dit laatste is belangrijk, want alleen daarvan hangt het welslagen van zijn regering af. Volgens de boeken 1 en 2 Koningen zijn de heersers van Israël zonder uitzondering slecht, omdat ze de afgodische cultusplaatsen van Betel en Dan beschermd hebben. De geschiedenis van het noordelijke koninkrijk eindigt bij de inname van de stad Samaria door de koning van Assyrië in 722 v.Chr., waarna het grootste gedeelte van de bevolking in ballingschap wordt weggevoerd. Israël had het goed kunnen gaan, als de koning, en met hem het volk, maar trouw gebleven was aan de dienst van de heer.